Özlem Şiiri - Muhammet Salih Zengin

Özlemek kapını çalmayan bir misafir gibidir
Gelmez ama bütün odayı kendine göre dağıtır
Bir sandalye boş kalır bir bardak yarım

Onun yokluğunda sessiz zamanlarını bile
O insanla birlikte sustuğun hali özlersin
Bir sesi değil
O ses varken nasıl nefes aldığını özlersin

Uzaklık kilometreyle ölçülmez bazen
Bazen aynı cümlede aynı masada araya giren bir virgül kadardır
Ve insan en çok o virgülden sonrasını özler

Giden dönmeyebilir bunu bilirsin
Ama özlem kaybettiğini değil
Hâlâ sevebildiğini hatırlatır sana
Ve bu yüzden özlem
En ağır yük değil en derin yerindir