Özlem Şiiri - Yakup Elman

Hayatım hep kırgınlıklarla geçti benim. Hep en mutlu günümde kırdılar, hep en güvendiklerim kırdılar. Asla vazgeçemem dediğim her şeyden vazgeçmek zorunda kaldım, ben istermiydim anne bu hayatı? Bir kalpsizin yeminlerinde kayboldum, ben istermiydim bu hayatı yaşamak. Gidip gelmezlerin, sözlerini unutup sevmeyi bilmezlerin kölesi olmak ben istermiydim. Daha çocukken ismim kaderime yazılmış, özlemler içinde hayatım kararmış.
Yalancı bir yerde kızın kaybolmuş babam, gel de kurtar beni buradan, sen kızına kıyamazsın ki. İçim içim eriyorum, kim dost kim düşman bilmiyorum. Bir soysuzun yüzünden kimseye güvenemiyorum. İlaçlara dost oldum hepsi kanımda ama seni çok özledim babam sen yoksun yanımda.
Özlemler içinde geçti hayatım, gençliğimi özledim, dizinin dibinde oturmayı özledim, o gerçekten güldüğüm zamanı özledim. Hep eskiler özlenir derlerdi büyüklerimiz, bunu büyüyünce daha iyi anladım. Özledim işte, o sıcacık aile ortamını, hep birlikte yenilen yemekleri ve o masum Özlem'i özledim. Özledim işte çok özledim...