Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Merhaba
yaşam;
tekrarlanamıyacak,
ihmale gelmiyecek kadar ciddi,
uğruna kavga edilecek kadar çetin,
aşk kadar cüratkar,
idealler uğruna çıkılması gereken uzun bir yol,
ölünecek kadar onurlu,
yaşanılacak kadar cesur olunası…
Kimi zaman,
kalabalıklarda yok olan
kimi zaman,
bir dizede yüzyıllara varan uzun soluklu serüven…
Benimkisi 1964`de Anadoluda (Kars) başlayan,
nerede nasıl son bulacağı belli olmayan ...
dost şiirlerin çok güzel yüregine saglık