Özcan Kurt Şiirleri - Şair Özcan Kurt

Kahretsin kıyadalı unuttuğum
o günlerime:
Sonu yaz olan nice baharlar geldi geçti de,
Ayazdan, kışdan, fırtınadan başka bir şey girmedi içeri..
O şehrin sisli puslu sokaklarında kaldırımlarda tıklayan ayak sesleri gibiyiz..
Çekme içini,

Bana kalsa tuz basardım derime,
Karışma sofi git benim işime,
Yasak ağaçtan hey tanrı bana ne?
Gidip köküne bir  kibrit çalasım,
(Adem ile Havva'ya  çatasım var.)

VAR
Her canın olmalı gönle kıyısı,
Kıyadalı olmalı, yürek kapısı
Kucaklayıp can iyice sımsıkı,
Sonra sessizce çekip ölesim var.

Bir yanın toprak su bir yanın ateş,
Her parlak başka bir parlakla özdeş,
Bir büyükten alır, yansıtır güneş,
Boylarda boy, genişlerde enler var

Vahdet-i Vücud damla ve denizdir,

*VAR*

Çok tahsil gördüm, taat ettim deme,
Saf cevherler döktüm, erittim deme,
Hamuş insanı gel cahil belleme,
Define-i meknun divaneler var.

Merdan dan da öte gider izimiz,
Guruh-u naci den beri kardeşiz
Ayrı gayrı olmaz bizim  sözümüz
Zülkarney setinde terim var benim..

Kırkların ceminde ettik semahı

Yetti ömrüm ve vadem kalmadı,
Üstü üstüne tuğlam olmadı,
Bu adam neden illa onmadı,
Hamdolsun vefalı dostlarım var benim.

Resimlerde gülen yoktur pozum,

Bizim gergefimiz dünya gerili,
Bir uçtan ucuna gülle çevrili,
Oya oya desen desen örülü,
Gönülden gönüle halımız vardır.

Her can bahçanın renkten bir gülü,

Dinle bak Hulus ve kemalat derki;
Bütün insanlar hep özünde birdir,
Her şeyler titreşir, her şey devinir,
Her şey özelmiş,
Tüm varlığa sevgimiz vardır.

İÇİMİZDE

Sen atarsın, yeni belirir taşlar,
Düş ve kalk, sınar ha sınar..!
Tutunurken, acır, yüreğin, kanar,
Kırıkları batar, var içimizde...