Oyun Şiiri - Simla Yalçın

Bir martı çığlığıydı yüreğinde kanayan yara
acizliğine hayıflanıyordu...
kadın yüreğinin her kıvrımında
bir zerrecik sevgi arıyordu,
cesaret arıyordu, metanet arıyordu
ya da aradığını sanıyordu...
Kadın kaçanın ardından koşuyordu
minicik ayaklarıyla...
Ama yakalamaya çalıştığının
ne olduğunu kendi de bilmiyordu
koşmak rahatlatıyordu belki de
yakalamak değildi mesele
aslında mesela yaşamak da değildi ölümsüz bir aşkı
belki de umutsuzluğuna bir bahane arıyordu.

Adam kaçıyordu, kaçan olmaktan memnun
kovalanan olmaktan mağrur bir haz alıyordu.
Telaşlı kaçışlarında, ardında hissettiği solukta
ve yakalanmadıkça kovalanan olarak
kalacağının rahatlığıyla kaçıyordu.
Adam kadından değil; kendinden, zamandan,
zorunlu zorunluluklarından kaçıyordu aslında
adam mutluluk ve mutsuzluğun yüzden hesabının
içinden çıkamadığından kaçıyordu.
Adam tek başınalığının verdiği hazzı
kaybetme korkusundan kaçıyordu.
Kaçıyor olmak emniyete alıyordu belkide onu...

Bir gün; adam çıkmaz bir sokağın kıyısında
kendini özenle kovalayan kadınla gözgöze buldu
İkiside şaşkındı;
kadın kovalamanın tüm inceliklerini biliyordu ama
yakaladığı anı hesap etmemişti hiç
belki de yakaladığına pişmandı da, henüz bilmiyordu.
Sessizdi ve artık ağlamıyordu.
Adamsa yapmayı en iyi bildiği şeyin
kaçmak olduğunun farkına birazda acıyla varıyordu.
İkisinin de korkuları gittikçe büyüyorken;
Şaşkınlıklarının ikinci aşamasında elleri,
üçüncü aşamasında dudakları birleşti...
Ardından derin bir suskunluk aldı içine ikisini...
ve yıllarca sakladığı bez bebeği elinden alınmış
küçük bir kız çocuğunun düşkırıklığını yaşadı kadın,
adamsa toz toprak yollarda oynadığını
misketlerini özlüyordu...

Yakalanmaya çalışılan zaman, aşk, mutluluk
ve oynanılan oyunun o garip hazzı
havada nazlı nazlı salına dursun
kadın hazin kararlılığıyla bir adım geri çekilip,
adama yol veriyor ve adam
ardına bakmadan kaçmaya devam ediyordu...