Oyun Şiiri - Dr Yusuf Polat

Öyle bir yol yürüdüm ki; hayatta
Yokuşu da gördüm inişi de
Şükür vaktinde
Ruhuma aşina
Sabır anında bedenime yabancı
Kendi yol ayırımlarına ayarlı
Arkadaşlarım, dostlarım da vardı

Öyle sevdalar karşıladı ki beni aşkla
Tutkuyu da tattım pes etmeyi de
Kendi sahnemin sınırlarında
Sevildiğim de oldu sevdiğimde
Unuttuğum da oldu
Unutulduğum da
Perdeyi kapatıp günlerce sustuğumda

Sonra okudum dinledim ve anladım ki
Yaşandıkça açılıyor hayatın rengi
Yüzmeyi seviyorsan dalgaları da
Uçmayı seviyorsan
Düşmeyi de bileceksin
Şimdi oturur ağlarım yolun sonunda
Oyunun
Oyuncusu değil de seyircisi oluşuma