Bir zamanlar, telden arabalarımız
Karton kamyonlarımız vardı
Şimdi hepsi geride kaldı
Eski lastikleri sürebilmekti güzel olan
Sapanla konserve kutusu vurabilmekti
Evciliklerdi 'hayat' o zaman
Evden getirilen zeytin peynirle yapılan, bahçe piknikleriydi hayat
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta