Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Kocaman bir hüzün saklamışsın yine harflerin bütünleştirdiği her kelimenin içine...Sevgili sevdiğini tümsuretiyle görür,kimbilir belki zambakları alıp gitmendendir korkusu...Sevgiyle,hüzün yerini hep coşkulu bir sevgiye bıraksın dilerim.
oysa ben en çok zambakları sevdim...
ne güzeldi şair ne güzel...sevgilerle...
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta