Asrın kalemini yitirmiş gibi ellerim
Yazmaya mecalim yokken
Beni kendine çeken o eşsiz kalemim
Tamam bu kadar derken Beni sözcüklere döken
Yüzümde gülümseme,içimde aşk ve heyecanla
Beni kendine çeken belki anlamlı,belki anlamsız
Sözlerim
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta