bir vakti gecenin
ve örtülmüş kapılar
sokağa karşı
ıssız bir kara leke gibi
yamanmış soğuk her yana
itilmiş bir bedenin
üzerinden geçen gölge
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Öte yada beri ne fark eder ben olabildikten sonra..Tebrikler Atilla bey
saygılar
Şiir Perisi Grubumuzun 42. Hafta şiir yarışmasına aday olan bu güzel şiirinizi tebrik eder, başarılar diliyorum...
Sevgi ve saygı ile...
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta