Osman Avcu Şiirleri

Zamanın kalabalık caddelerinde sessiz bir yolcuydu o. Dünyanın gürültüsünden çok kendi içinin uğultusunu dinledi; her satırında biraz kırgınlık, biraz umut sakladı. Çocukluğundan beri kalbine dokunan her acıyı sözcüklere sığınarak taşıdı, kalemini yalnızlığın kanatlarına bağladı.

Melankolisi, gün batımında gözlerine dolan hüzün kadar derindi; romantizmi ise bir gül yaprağının sabah çiğini saklayışındaki narinlik kadar gerçek. Aşkı da özlemi de hayata dair bütün yaraları da şiirlerinde y ...