Şairin Hayatı İle İlgili Bir Bilgi Girilmemiş
Eserleri
Çocuksuz Kalan Oyuncaklar
Kimi yerlerde yoksulluktan, çocuklar oyuncaksız yaşıyordu çocukluklarını.
Oysa, gazzede oyuncaklar çocuksuz kaldı; dünyanın, sessizliği yüzünden.
Korkarım bu nasırlaşmış yürekler, sağırlaşmış vicdanlar yüzünden, daha nice oyuncak yanlız ve sahipsiz kalacak.
Artık onlar gözyaşı dökecek, giden dostlarının arkasından.
Şayet, onlarıda vurmazsa kahpe bir bomba; onlar anlatacak dostlarının hayatlarını, acılarını.
Onlar yaşatacak anılarını.
Gazzede insanlık bombalanıyordu, altında çocuklar kalıyordu. Dünyada tuhaf bir sessizlik.
İnsanlık ölüyordu mahsum bedenlerin yumuşak teninde. Artık cennet kokmayacaktı gazze. Çünkü el birliği ile öldürüyorlardı gazzenin cennet kokulu meleklerini. Dünyanın mahsumiyetti de gidiyordu o meleklerin kanadında.
Gazze, acının şehridir.
Gazze, hayal kurulması yasak şehirdir.
Gazze Ölümün kol gezdiği, yarınların olmadığı şehirdir.
Gazzede, çocuklar büyümez; büyümeden ölürler çünkü.
Uyurken, oyun oynarken, ya da sokakta koşarken, şakalaşırken, gülerken, sevinirken ölüyordu çocuklar.
Ölümü unutup; hayal kurarken ölüyordu çoçuklar.
Anne kucağında sesiz sedasız ölüyordu çocuklar.
Bir zamanlar yuva dedikleri buz gibi butonların enkazında;
yarım kalan ne varsa bırakıp gidiyorlardı, kanat çırparak.
Fakat; dünya üç maymunu oynuyordu.
Yine umursamadan, utanmadan.
Hangi sebep bu vahşeti bu kıyımı haklı kılabilir?
Hangi çıkar bu sessizliği açıklayabilir?
Hangi hafıza bu zulmü yok sayabilir?
Hangi zafer bu günahı unutturabilir?
Hangi mantık bu katliamı açıklayabilir?
Hangi canlı bu utançla yaşayabilir?
İnsan! İnsan! İnsan! ...
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!