En umutsuz anımda
Gökyüzünün yağmurları altında ,
Yüreğimin derin sessizliğini bozan
Dumanı tüten evlerin üzerinden uçan ,
Kanatları umut diye çarpan ,
Evsiz yurtsuz korunaksız ,
Güzel umutlar;
Ancak zor günlerin geçeceğine
Kendimizi inandırdıktan sonra hayal edilebilir.
Ama gerçekten geçecek mi kim bilir ?
Bize bahşedilen hayatımızdan
Yorulduk mu?
Çocukken büyüdüğümüz evin yolunda mı kırdık yoksa testiyi ?
Her şeyden çok ,
Umuttan az mı verdiler?
Yüzeysellik içinde yaşayıp
Bunca gürültü yapanların arasında,
Nasıl bir huzursun ki;
Denizi ve gökyüzünü gösterip
Sabır veriyorsun bana...
Gün bitti diye
Umudumuz biter mi hiç!
Yarınlarda da bitmeyecek.
Ayın yılın güneşin
Şu karşıdaki yüce dağın,
Umudu bitti mi ki!
İnsanın içinde öyle bir şey var ki ;
Ona kimse dokunamaz !
Adına "Umut !" diyorlar ...
Sığınmak için bir liman derler
Bir çoğumuzun gemisi yok !
Hatta deniz bile çok uzaklarda ...
Liman dedikleri ;
İyi ruhlu bir insanın "Yüreğinin kıyısıdır !"
Şiirin büyülü gücü...
Kelimeleri kanatsız melek gibi dizer .
Yazanlar , yüreğinde uçuşan periyi hissederler .
Şiire bürünmeye bir melodi bir söz yeter .
Yeter ki o duygu sağlam bir tohum gibi ekilsin içine !
Siyah beyaz günler renklenir .
Kadınların farklı farklı bir çok olumlu özelliği var !
Fakat hiçbiri zarafetin yerini alamaz .
Zarafet , doğuştan gelen sonra da aileden kazanılan bir özelliktir .!
Görgülü olmak , büyüme evresi içinde kazanılır
Zarafetin para ile pulla bir ilgisi yok .
Sonradan istenildiği kadar öğrenilsin,
Her şiir iadeli mektup gibidir.
Duygulardan çıkan,
Yazılıp da silinmeyen,
Hiçbir şey kaybolmaz!
Siz yok oldu sanabilirsiniz,
Ama o sahibini bekler...


Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!