Açılan yaralar kolay kapanmaz,
Giden duygular bir daha canlanmaz,
Zamanla silinir belki izler,
Ama acı çekenler asla unutmaz.
Kalp kırıldığında sessiz kalır,
İki bin yirmi beş dünyasında ,
Sanki vicdansızlık borsası kurulmuş !
Keşke geriye doğru ışınlanabilseydik ...
Siyah beyaz fotoğraflardaki
Doğal ve temiz yılları ,
Aklımız başımızda huzurla yaşasaydık .
Birimiz köy masalı, birimiz şehir masalıydık...
Karşıdan görenler bilmezdi fakir zengin olduğumuzu .
Hepimiz siyah önlük beyaz yakalıydık.
Kurşun kalemi cebimizde, silgiyi kolye gibi göğsümüzde taşırdık.
Bizdik, birdik, mutlu bir ülkenin minikleriydik.
Yurdumuza faydalı olacak neferlerdik.
Ne kimseyi değiştirmeye gücün yeter,
Ne de kendini paralamaya değer.
Zorladıkça tüketir insanı değişmeyenler,
Bırak, mecrasında aksın her şey.
Sanma ki teslimiyettir bu;
Bir sıyrılıştır geçmişin yükünden,
Sevdiğim ben/im
Yüreğimin ipek çiziği
Ruhumun ince dikişi
Yeteneğimin çıkmazı
Samimi davranmayı
Kötümser düşüncelerini dile getirip ,
Kaygı yaratanlardan çok etkilendik.
Değişmelerini uzun süre bekledik
Ancak hiçbir zaman değişmediler.
Bırakmak zorunda kalmasaydın ;
Yanında olmak çok güzeldi !
Soğumazdı denizi seyreden çay ...
İnsanlar ;
Ufacık şeylere dert edinip ,,
Her şeyini kaybetmiş gibi ,
Çok gereksiz şeylere kafasını takıp üzülüyor
Oysa ;
Yaşamak için sağlığı ,
Ve aldılar beni benden
Bir ihmalin ardında gizlenen,
Kömürden bir cinayetim şimdi..
Sadece elimdekileri değil..
Hayallerimi de aldılar elimden.!
Umudumun tutacak yeri yoktu
Pek çok fırsat,
Enerjinin ve dinçliğin zirvesinde,
Gençlik zamanlarında gelmiyor da ,
Yeteneğin sınıra dayandıktan sonra,
Tamamlanmış bir hayatın sonunda seni buluyor
Görüntüde eskimiş yolun sonu malum,


Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!