Oralara öldü Şiiri - Alican Cullaz

Vicdanımız horluyor;
Başkası "vicdanımız var" diye rahatsız oluyor.
Ve zulmün koynunda uyuyor, merhamet ve çiçekler.
En sesli bir ölümle uyanıyor Güneş.
Ayılıyor mahkemeler, yüzünü yıkıyor hakimler.
​Yürüyoruz ve ayaklarımız irtihal ediyor koşmaya.
Dur durak bilmeyen trafik işareti insanlar ve analar...
Soluğun dolgulu alanında rastlaşıyoruz; farklarla ve hatlarla.
Horluyor bakire bir yalnızlık, göğüs kafesimde.
Kapıdan çıkarken öldü şafak vakti;
Üçüncü ev lambalarının beyanıyla.
​Ezan ile annem kalkar namaza.
Horlar mı karıncalanmış ekranda vicdan?
Babam işiyle evli, annemle kavgalı.
​Yorulan bir ömrün üstüne annem uyudu.
Ama horlamadan.
Babamda başkası olmamasına rağmen.