Öpücük Şiiri - İsmet Sünter

küçüktüm
küçücüktüm
bir gün düştüm
canım yandı ağladım
annem öptü
öpünce geçti
sevindim
oynadım zıpladım
çıktım evimizin masasına
oradan kendimi yere attım
yine canım yandı
yine ağladım
bu kez ablam öptü
öpünce geçti
ben düştüm
onlar öptü
öpücük möpüçük derken
baktım yılar geçti
bende babam gibi
koca adam oldum
hayat bu ya
bağ zen yükseldim
bağ zen düştüm
düşünce eczaneye koştum
eczacı bana öpücük vermedi