Bir güz sessizliği gibiydi
Yerini bazen yağmura bırakırdı
Bazen İstanbul gibiydi
Onca güzelliğin içindeki gürültü gibi
O sadece İstanbul'da sonbaharı,
Kalbimde ilkbaharı yaşamak istemişti
Ama ne ben İstanbul olabildim
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta