01/05/2001 Hakkari/Şemdinli
Soyarken bir cevizin yeşil kekremsi kabuğunu
Ve sert kılıfını kırıp yerken içindeki tatlı sarı çekirdeğinin dişte kalan kokusunu
Aşk önce acı yüzünü gösterip sonra tatlı yüzünü gösterince insana anlar insan mahpusunu
Duyarken insan sol kaburgasının altındaki hayalini hülyasını uykusunu
Kulak verir yüreğinden gelen inlemeye lâkin onunlayken anlamaz konusunu
Ancak o gidince bilir onsuzluğun ince korkusunu
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta