01/05/2001 Hakkari/Şemdinli
Soyarken bir cevizin yeşil kekremsi kabuğunu
Ve sert kılıfını kırıp yerken içindeki tatlı sarı çekirdeğinin dişte kalan kokusunu
Aşk önce acı yüzünü gösterip sonra tatlı yüzünü gösterince insana anlar insan mahpusunu
Duyarken insan sol kaburgasının altındaki hayalini hülyasını uykusunu
Kulak verir yüreğinden gelen inlemeye lâkin onunlayken anlamaz konusunu
Ancak o gidince bilir onsuzluğun ince korkusunu
Ellerin neden soğuk,üşümüş müsün?
Gerçek misin,düş müsün?
Kar mı yağdı sokaklara,rüzgar mı esti?
Üşümüş müsün?
Odaları bir büyük sessizlik almış
Devamını Oku
Gerçek misin,düş müsün?
Kar mı yağdı sokaklara,rüzgar mı esti?
Üşümüş müsün?
Odaları bir büyük sessizlik almış




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta