Önlemin Gücü Şiiri - Mesut Yüksel

Şantiye her sabah kendi küllerinden doğar;
Gün, demirin soğuk alnına ilk ışığını bırakır.
Harca karılan yalnızca kum ve çimento değildir artık:
Bir babanın duası, bir çocuğun gece düşü,
Ve akşamın dar kapısından sağ geçme ihtimali.

Alın teri kutsaldır, evet;
Çünkü insan orada emeğini can terazisinde tartar.

Bir adım ileri, ardından bir adım daha…
Her boşlukta yankılanan o dilsiz soru:
“Dönecek miyim?”

Tehlike puslu sabahları ve sessizliği sever;
Bir gevşek bağın, bir anlık dalgınlığın izini sürer.
Her düşüşe “kader” adı takılır;
Oysa yazgı ihmali tanımaz,
Yalnızca bilincin dilinden anlar.

İskeleler göğe uzanan demir yeminler gibidir;
Her bağlantı hayata verilmiş bir söz,
Her cıvata yarına atılmış çelik bir imzadır.
İnsan gladyatör değildir bu arenada;
Ama her gün ölümle göz göze gelir yüksek geçitlerde.

Dipsiz boşluklar pusuyu bilir,
Korkuluklar sessiz bir nöbet tutar.
Burada süs yoktur;
Her parça bir bekçidir hayata karşı.

Rüzgâr kadim gökyüzünde öfkesini savururken,
Metal kuleler zamanın ve sabrın sınavındadır.
Seni o uçurumlarda ayakta tutan
Ne şans ne de mucizedir;
Yaşama bağlayan,
Bir halatın sadakati, bir kemerin kararlılığı
Ve aklın sönmeyen meşalesidir.

Düşüşü yazgı sananların inadına;
Hayat çelikle değil, şuurla inşa edilir.
Bilgisizlik o kapıdan içeri sızamaz;
Çünkü bilgi ağırdır, vakurdur,
İhmal ise hafif…
Ve hafif olan her şey boşluğa ilk düşendir.

Akşam olur.
Şehir ışıklarını yakar,
Şantiye sessiz bir gölge gibi uykuya çekilir.
Yüzlerde yorgun ama mağrur bir sükûnet;
Eve dönülür, eşikler geçilir, sofralar kurulur.

Ama bil ki ey yolcu;
Alnında baretin bıraktığı o kızıl hat,
Sıradan bir mesainin izi değildir.

O çizgi;
Hiçliğin kıyısından dönenlerin,
Zamana ve boşluğa karşı kazandığı hayat beratıdır.

Ve şantiyelerden göğe yükselen o kararlı siluet;
Betonun ya da demirin değil,
İnsanın yaşama iradesini ölümsüz kılan
En sessiz, en soylu anıttır.

Mesut Yüksel