Ona... Şiiri - Yaşar Musaoğlu

Eriyor zaman...
Bir eski kandilden kalan son demler gibi fersiz..
Her yeni gün biraz daha alıyor seni benliğimin kıyılarından..
Ne yüreğime ne fikrime söz geçiyor,göz pınarlarım sana doğru akıyor..ama işte gidiyorsun sessizce,bile bile..
Yüzlerce yıl önce sönmüş yalnız bir yıldız gibi hem ışıyıp bir taraftan sönüyorsun,tutamadığım her yiten sâniyede..
Canımın tâ içinden can veriyorum nefes nefese, ama heyhât..ne fayda..daha doğmadan can veren bir Yusufcuk kadar kimsesiz rengin..
Bir zamanlar biz olmaya çalışırken durmasın dediğim geçmeyen zaman, sen giderken yolunu bulan sel gibi akıyor, yaşanmış yaşanmamış her güzelliği de önüne katarak ..
Biliyor musun? Ne kadar yoksan o kadar içimdesin
Ne kadar görmesem o kadar varsın,
Ne kadar kaçıyorsan bir o kadar bana koşuyorsun aslında
Ve ne kadar uzaksan o kadar yakınsın,nefescesine yakın..
Bu kadar yakınken tutamadığım ellerini bana getirecek olan bu uçsuz bucaksız uzaklık belki, belki de uzak olan sâdece benim kim bilir?
Yol ne kadar uzunsa,gece ne kadar karanlıksa umut o kadar tâze kalıyormuş..
O kadar çabalıyor insan yetişemediği yarınlara kulaç atarcasına..perişan,yorgun ama dimdik...
Rengârenk bir kelebeğin boşluğa delice kanat çırpışı gibi gidişin, neden?
Ve her kanat çırpışında yaşam tozunu da sessizce cömertçe savuruyorsun mutlulukla,ama yok olmaya doğru uçuyorsun farkında mısın ?
Bilindik sona gider gibi,kararlıca..
N'olur !Dur artık gitme !Kıyma kendine,Yorma zâten yaralı kanatlarını. Gittiğin yer ölüm,gördüğün gökkuşağı siyahlar giymiş...Çırptığın her kanat seni de beni de uzaklaştırıyor vuslattan..
Tek renk kaçtığın bahçe,tek gerçek biziz..Gitme...
Yoksa ne hayâlini kurduğumuz rengârenk ümitlerin bahçesi, ne can kalacak,ne de uğruna yok olduğumuz Cânan...