On Yedilik Cevher Şiiri - Aydın Ahmet

Yaşım on yedi iken henüz
Tüm dünyayı düzeltebilirim sanırdım.
Henüz doksanları başıydı,
Bosna Hersek’e kan kusturan Sırpları,
Sokağa tükürenleri,
Sokak kedilerini tekmeleyenleri,
İşçi hakkıyla işkembesini dolduran patronları,
Ağzı iktidarın kulaklarına uydurulmuş
Satılmış sendika başkanlarını,
Bir gün öncesinin ekmeğini yemeyen
Şımarık zibidilerin elinden tazesini de alıp
Burundi’yi, Malavi’yi mutlu etmek-
Gözlerindeki açlığın yerine irtica etmiş mutluluğu,
Hiroşima’nın acılarını,
Gözünü kan bürümüş vahşi kapitalistlerin
NBC silahlarını tüm dünyada susturmayı,
Deri yüzen Emir Yeşbek’leri
Ebveynlerini doğramış,
Damarları morfinden kevgire benzemiş zavallı müptezelleri
Düzeltebilirim sanırdım
Gözlerimdeki ateş
Damarlarımdaki kan
Adilce bir dünya olsun diye çıktığım
Taksim meydanlarını
Okçu Musa caddesinde kimliksiz gezmeyi
Fabrikadan aldığım üç beş kuruşla
Beyazıt Meydan’ından aldığım
Elden düşme kitapları
Okumayı- sevmeyi öğretti bana
Ve o günler eski bir garda paslanan
Bir İngiliz treni gibi uzaklaşırken
Anladım ki;
Ne güneşli, güzel günleri gördük,
Ne motorları maviliklere sürdük
Damarları Rus votkasıyla dolanlar
Unuttu ezilenleri
Gorki gözden düştü,
Fakir Baykurt küstü
Ve bizim payımıza
Kuzey rüzgârlarının eğdiği çamlar gibi
İtalik el yazısıyla yazdığımız dağınık şiirler kaldı

Şimdi yaşım kırka geldi
Değişti bütün fikirlerim
Mutlak inançlarım
Bir yanım inadına
Yine ezilenlere dönse de
Düşünce hürriyetimi sonuna kadar kullanarak
Üç günlük dünyanın beş para etmediğini
Tanrının kurduğu düzen
Herkese aynı değilmiş
Boğazda yalı hayal edenler
Belki de hiç kurmamıştır
Son durağı, mezar hayallerini
Dünyanın bütün sömürgeci markaları
Sırıtırken üzerinde
Tek tip elbise ile kalacağını bir gün
Demem o ki;
Yaşım kırk olsa da bugün
Halen umudum var insanlık için
Ama kullanılmış beyinlerin aklıyla değil
Lenin meydanında söylenen
Ruhsuz devrim marşlarıyla değil
Vatan- bayrak- ulûhiyet duygularıyla