Ömür Ceketi Şiiri - Murat Özgören

Aranızda beni hor görenler olabilir,
Sevmeyen, eleştiren, ya da soğuk bulanlar.
Ben olduğumdan başka biri olmadım,
Nasılsam size de öyle göründüm.

Maske takmadım hiç yüzüme,
Eğip bükmedim sözümü kimseye.
Ne bir zararım dokundu karıncaya,
Ne kastım oldu eşe dosta.

Kimseye kötülük etmek olmadı muradım,
Benim huyum, tabiatım böyle.
Beni seven sever, sevmeyen kendi bilir;
Ben hiç kimse için kendimden başka kimse olmadım.

Beni anlamak isteyenler olur elbet,
Tanımak, içimde ne var ne yok bilmek isteyen…
Herkes gibi benim de bir hayatım var;
Mazim var, bugünüm var,
Yarın ne getirir, onu da zaman bilir.

Geleceğimi bilemem.
Belki bir gün siz de anlarsınız beni;
Ama önce bir an olsun
Benim ömür ceketimi giyin.

Benim gözümden bakın dünyaya,
Benim ayakkabılarımı giyip yürüyün,
Benim yükümü omuzlayın,
Benim geçtiğim yollardan geçin.
Sonra ne derseniz deyin.

Çünkü insan,
Başkasının ömrünü giymeden
Onun yükünü bilemez.

Uzaktan dağın dumanına bakıp
Yangını seyretmek kolaydır.
Bir de o dağın içinde,
O ateşin ortasında
Bir karınca olduğunuzu düşünün.