Kır kalemimi sayın hâkim,
Çekilsin artık ayağımın altındaki idam sehpası.
Ben bu suçu işlerken
Kimseye danışmadım,
Kalbimden başka tanığım yoktur.
Sen gidince evsiz kaldım ben
Çocukken parkta uyuduğumda
Üzerime yağan karlardan daha dondurucu yokluğun
Hiç tatmadığım bir duygunun
İçimde yer açtığını bile fark etmeden
Şimdiki aklım olsa
bazı kapıları çalmazdım,
yumruğumla kırardım.
Bazı insanlara “buyur” demez,
Yokluğunu bile değişmem başkasıyla mutluluğa,
Adını anmak yetiyor hayata tutunmama.
Herkes “alışırsın” diyordu, yalanmış hepsi,
İnsan en çok gidenin boşluğuna alışamıyor aslında.
Yastığın diğer tarafı hâlâ soğuk,
Tamamlanmadan Eksildim
Belki de yaşanması gerekiyordu bunların,
Başka türlüsü eksik kalırdı.
Sen gitmeliydin, evet
Gidiş sana yakışmalıydı,
Merhaba TANRIM,
Bu ses Sana yabancı değil.
Ne zaman sustuysam,
En çok Sen duydun beni.
Adımı bilmen yetmez,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!