Ömür Değirmeni Şiiri - Atsız Alp

​Yüce dağ başında duman eksilmez,
Gönül bir saraydır, her kul giremez.
Gurbete düşmeyen halden anlamaz,
Gözümde yolların tozu sallanır.

​Zaman bir değirmen, ömrü öğütür,
Dert dediğin dertli bağrı büyütür.
Bir hüzünlü rüzgâr içimi titretir,
Ömrümün yaprağı, güzü sallanır.

​Yükledim göçümü umut yerine,
Dokundum yaranın en derinine.
Kimse merhem olmaz el derdine,
Suskun dudakların sözü sallanır.

​Bir hayal peşinde tükendi yıllar,
Arkama bakarsam kararmış yollar.
Ne sitem kâr eder ne boş arzular,
Sinemde bir kor var, közü sallanır.

​Gelenler uymuşlar giden izine,
Güvenilmez kahpe dünya sözüne.
Ecel gölge salmış ömür düzüne,
Gençliğin o parlak yüzü sallanır.

​Atsızalp der ki: Geçti bağrımın yazı,
Elimden düşmüyor dertli avazı.
Gönül perdesinden vurduğum sazı,
Mızrabın ucunda sızı sallanır.