Uçsuz bucaksız parmaklıkların ardından,
yine güneşin batışını izliyorum hapishanedeki ranzamdan.
Her geçen gün biraz daha eksiliyorum, hayatın bana vadettiği güzelliklerinden mahrum bırakılınca.
bir uçurum misali içimdeki özlem, işte bizim imkansız aşkımız formülsüz bir denklem.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta