Uçsuz bucaksız parmaklıkların ardından,
yine güneşin batışını izliyorum hapishanedeki ranzamdan.
Her geçen gün biraz daha eksiliyorum, hayatın bana vadettiği güzelliklerinden mahrum bırakılınca.
bir uçurum misali içimdeki özlem, işte bizim imkansız aşkımız formülsüz bir denklem.
Kırgın ve yaralı yüreğimin önüne,
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.
Devamını Oku
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta