Ömür Şiiri - Nihat Yılmaz 2

Gezdim alemi seyre daldım
Yaşadım gençliğimi çoşarak
Çok uğraş çok savaşlar verdim
Hepsinde yenik hepsinde ezik

Önce gurbete çıktım
Sınadım kendimi hedef koydum
Bazen vurdum bazen ıskaladım
Yorulunca köyüme şımarınca
Gurbete kaçtım.

İlim dedim diyar diyar dolaştım
Mektep ti bitti yurduma vardım
Dediler savaş şimdi başladı
Vardım gurbete nefsime daldım

Daldım da kabus ile uyandım
ey meylam neden sevdiklerimin
hepsini birden aldın.

Sevdiklerim toprak oldu
Ben kendime kızdım
Tanrıya küstüm

Madem savaştı
Ben başlatmadım
En ağır darbeyi
Yine ben aldım

Ne tanrıya nede kuluna yalvardım.
Yirmiye gelmeden yetmişe vardım
Ten gitti, yüz küstü de
Yinede bu yüreği
Sevgisiz bırakmadım

Artık mutluluğu umudu unuttum
Her derde kendimi attım
Her gün yandım da onca dostlarım
Bu günler de hem kendime hem dostlarıma ağlarım.

İyi günde sırtladığım dostlarım
Ben bu günlerde çamurdan çamura batarım
Vaktiyle bir yürüdüğümüz yollarda
Ben şimdi sizin ananızı anarım.

Yeryüzünde murad varsa
varsın yarında kalsın
Bugun çıkarsam çamurdan
Yarın bari temiz kalsın.

Umut dediğim herşey yeminim olsun
Kahrettiğim her günü bir mermi vursun
Bundan sonra hesabı göremezsem
Ayağım kaysın gözüm kör olsun

Bu dünyaya restini çeken
Postasını ardına komalıdır
Canını cebine koyup
Her isteyene de vermelidir.