Ömür Şiiri - Ömer Faruk Günenç

Bir gün yürüyordum, içimde bir ümit yolda kendime rastlamak arzusu, kalpsiz endişem dürtüyor beni ha bire,elimde avucumda bildiklerim, sırtımda duygularım, başımın üstünde bir zorluktur almış başını gidiyor. Ezan sesi yer ve gök arasında yankılanıyor. Sonra içimde bir merhamet vicdanımı süslüyorum onunla, aklımdadır hep yusufları kuyuya atmışlar. Hep kalpsizmiş vicdanları kurumuş, yolunu yordamını kendilerine uydurmuşlar. Zalimin zulmü var ya mazlumun da sığındığı rabbi var. Hep yenilmek, kahrolmak endişesidir taşır içinde, hani onuru namusu için yaşar bir çokları. Beğenilmek çok şeydir, ki takdir toplamak da öyle, zaten bilmeliyiz rabbin gözü üstümüzde. Yaşımızı başımızı alırız ömrün son demlerinde. Ve bir vedaya sığdırıp nefesi sonrasında bir fatihaya üfleniriz son sözcüklerde. Hem ölümün mantık dışılığı ağlatır bizi , hemde ayrılık falan umut yoktur sıkıntıdır cazibesi.