Bakma, bakma öyle bu gözler niye buğulu der gibi.
Ezelden alışkınım ben yalnızlığa.
Özüm gülmemiş ki gözlerim gülsün.
Yıllardır üzerime yapışmış bir elbise gibi bu sevgisizliğin yükü .
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta