Ömrüm Şiiri - İsmail Akyüz

ömrüm

tarifsiz bir kederle uyandım kimliksiz bir düşten
iler tutar bir yanım yoktu hayatın ellerinden
umurumda bile değildi yaşamışım yaşamamışım
içimdeki öfkeli denizde batıp çıkıyordu
sığınacak limanı olmayan o köhnemiş tekne
yine de dışarıya çıktım kimsesiz sokaklara
bir çocuk sevinci takındım maskesiz yüzüme
güneş ağır ağır gösterdi aydınlığın umudunu
uzun zamandır unuttuğum bir sıcaklıkla sarıldım
gökyüzüne baktım gözlerimde kırık bir tebessüm
sessizliğin ustası dudaklarım korkarak aralandı
yeni yeni kımıldayan sabaha ömrüm dedim
ömrümse yaşanmamış günlerin toplamıydı

hey gün üstünde gün koymayan ömrüm
yalan hazlar düşkünü hovarda ömrüm
kendini cömertçe harcayan ömrüm
yıldızı parlak her geceyi baş ucuna koydun
güneşin doğuşunu her gördüğünde sevindin
kınası çoktan silinmiş ellerin yorgunu oldun
aynalardan kovulmuş yüzsüz gülüşlerde eridin
sen dilediğince tükettin kendini de
ben seni hep yaşadım sandım
bitmeyen hayaller peşinde geçip gittin
geçen her demin altında kaldım
adımı silsem hayat defterinden
ben seni hiç yaşamadım desem
yeniden doğsam başka bir surette
başka bir yürek koysam içime
tanınmasam bilinmesem
ah olmayacak bir hayaldeyim
kaybolmuşum hükümsüzüm
boşa yazılmış bir öyküyüm
yaşamak bir son nefes artık bende
solumasam da hiç bir damlasını
sustursam da ecelin çığlığını
yine de benden vazgeçmiyor
ömür dediğim bu ziyanım
ıssızlık zamanım gelmiş dayanmış
saatler geçmiş el ayak çekilmiş
ağaçlar derin uykuda kuşlar sus pus
hayatın yatısında istenmeyen misafirim
dünya ölümlü gökyüzü sonsuz

hayatın okuma yazması yok
susturmuş duyguların dilini
anlamıyor dünya halinden
acı nedir keder ne neşe ne
bilmiyor sevmeyi sevilmeyi
gelip vuruyor insanı beklenmedik bir anda
kurşunlanmış bir yürekle kalıyorsun sanki
ateşin düştüğü yerde öylece upuzun
perdeleri çekiyorsun pencereleri kapatıp
sessizliği karanlıkla paylaşıyorsun
siliyor kendini yüzün ismini siliyor
kimliği meçhul bir siluete dönüşüyorsun
bir solukluk an oluyor yaşamak
sonra bir akrep gibi sokuyorsun kendini
kimseler umursamasa da
dudaklarında birkaç kelime kalıyor
unutur bu belleksiz dünya beni
herkesi unuttuğu gibi beni
unutur beni bu insanlar
bir mezar taşında belki adım yazar
belki sonra bir yağmur yağar
kimsesiz bir orman iner üstüme
yapa yalnız yaşlanmış ağaçlar
kırılmış dallar solmuş yapraklar
tek tek kopar yere düşer
yapraklarda adım yazar
kimse okumaz

yağmur mevsiminde yağar
dünya döner toprak ıslanır