ilk, orta ve liseyi vanda okudum üniv. kaybettim okumadım artık bıraktım şuan ise boşum kendime uygun iş arıyorum
hayatım hep şiirlerle geçmez sadece yazarım zevk almak için zamanımı yenmek zorunda kalıyorum tabi hayat bazen anlam vermeyebilir ben ise yaşamaya devam ediyorum kendime yeniden bir hayat kurmalıyımki mutlu olayım önümde sadece küçücük bir engel var onu yenmek zorundayım ama küçük olmasına rağmen mücadelesi çok büyüktür tabi buna anlam vermek zor anlatmak bile yetmez kelimelere işte ben buyum ömer demirtaş yeniden doğan güneşi var eğer batarsa güneşi tüm umutları karamsarlığa ağlar saygılar
Eserleri
Ömer DEMİRTAŞ
Ömer de gidenin arkasında gelendir
Masmavi kundağında yaşayan şairdir
En az bir karıncanın yüreği kadar anlayışlıdır
Rüzgarın esmeyecek yere kadar nadirdir
Demirtaşın yüreği denizler kadar yüreklidir
Eğer, martılar denizlerde uçmayı unutulursa
Martının yüreği yanacak kadar ağlamayıda bilirdi
İşte insanın martıya yanar ve ağlarlar
Rabbimden bir lütuf diletmisede
Taaa derinden vanın doğasında yaşamak ister
Ama gerçek varki, insan layık olmalı sevenlere
Şiirlerini kalıbı olmalı ve o kadar anlamlı..........
Ömer DEMİRTAŞ
Aşkta yarın yoktur sevgili. Zaman ileri doğru değil, içeri, yüreklere, derinlere doğru işlemeye başlar, bilgeleşir. Hiç bilmediği sezgileriyle buluşur. Yükü çok ağırdır, kendiyle buluşmuştur. Hem dışındadır dünyanın, hem de ortasında.
Hindistan'da Ganj Nehri'nin kıyısında yakılan yoksul adamın hissettikleri de onunladır, yitirdikleri de... Newyork'ta, bir sokakta, o kartondan kulübesinde yaşayan kadının çıplak yalnızlığı da. Her şey onunladır, ona emanettir sanki, ama o, çıldırtıcı bir yalnızlık içindedir yine de...
Aşkın kültürlü olmakla, bilgili olmakla da ilgisi yoktur sevgili, kanımıza karışan ilkel acı, o yaban ağrıyla hiçbir kitabın yazmadığı hakikatlere daha yakınızdır, inan...
Kim demişti hatırlamıyorum, aşk varlığın değil, yokluğun acısıdır diye. Belki de bu yüzden ilk gençliğimde, o yoğun aşık olduğum yıllarda, gözüme uyku girmez, dudağımda bir ıslıkla bütün gece şehri, o karanlık, o hüzünlü sokakları dolaşır, insanları uykularından uyandırmak isterdim. Uyanıp, içimde derin bir sızıyla uyanan o derin sancının acısına ortak olsunlar diye...
Aşk çok eski bir şeydir sevgili. Onun içinden o çileli çocukluğumuz geçer. Sevdiğimiz insanların çocuklukları da... Oradan üvey anneler, eksik babalar, parasız yatılılar geçer. Ve sonra aşk bütün bunları alır, daha da eskilere gider, hep o ilkel acıya, o yaban ağrıya...




-
Mehmet Yücedağ
Tüm Yorumlarömer demirtaş seni çok uzun zamandır tanırım...şiirlerini netten takip etme imkanını benim sayemde sen sağladın bana...teşekkürler...saygılarımla mehmet yücedağ