Ölüyoruz Şiiri - Nedim Çekin

Ölüyoruz işte, ulan, ölüyoruz
Öldürüldükçe diriliyoruz
Her yerde ölüyoruz
Her an, her dakika, her saniye ölüyoruz

İşe giderken,
Aş peşinde koşarken,
Ekmek almaya giderken,
Eve dönünce…
Velhasıl kelam, hep ölüyoruz
Öldürüldükçe çoğalıyoruz

Ölüyoruz işte, ulan, ölüyoruz
Öldürüldükçe diriliyoruz
Adliyelerde,
Zindanlarda,
Hastanelerde,
Hukuk ararken…
Ulu orta meydanlarda taranıyoruz

Ölüyoruz, ulan,
Umudu düşlerken,
Adaleti haykırırken,
Hürriyetimize sahip çıkarken,
Ana dilimizi konuşurken

Ölüyoruz işte, ulan
Zindanlarda bedenimizi açlığa hibe ediyoruz
Ekmek almaya giderken alnımızdan vuruluyoruz
Sokaklarda kurşunlanıyoruz
Hudutta bombalanıyoruz

Hep ölüyoruz…
Ama öldürüldükçe çoğalıyoruz

Ve yine bombalanıyoruz meydanlarda
Roboskî’de katlediliyoruz
Zilan’da,
Siverekte ve Halepçe’de
Bombalar bedenimizi parçalıyor
Kanımız fışkırıyor ârş-ı alem’e
Bir anda dünya kararırken
Anne ve babalarımız çığlık çığlığa kalıyor
Ve yeniden doğuyoruz
Biz öldükçe çoğalıyoruz