Ölüm Dediğin Şiiri - Ertan Hurmanlı

Beni okuma, beni sadece ezberle
Yağmur yemiş bir adamın suskunluğunda
Mavi bir damar nasıl sızlarsa gece yarısı,
Sabırla, inatla, kanayarak ve inanarak
Göğsümde yırtılan atların amansız telaşı

Ne söylesem eksik, ne sussam fazla
Taşın suya dönüşmesini beklemek gibi;
intihar süsü verilmiş yaşama telaşı
Nefessiz kalmaktır dudaklarının kıyısında

Vurulmuş bir ceylanın son bakışını çaldım senden
Saklıyorum sol cebimde, tütünle karışık
Kirpiklerinden dökülen uykuyu toplarken gökyüzü

Düşmek, diyorum bir uçurumun kalbini kırmak,
Ağlamak, suyu tersten içmektir kanayan bir testiden
Sonra gözlerine bakıp, bütün şiirleri ateşe vermek.

Şehre dökülen kuş ölülerini süpürürken gözlerin,
Saçları kesilmiş melekler düşüyor omuzlarına
Sen uyurken şehir içimde bombalanıyor
Ben yıkıntıların arasında sana bozulmamış bir gül arıyorum

Ölmek, sadece nefes almayı bırakmak mıdır sence?
Yoksa senin gözlerinde bir daha hiç doğmamak mı?

Ölüm dediğin varsa şayet,
Senin dudaklarından öpmektir hayatı