Gün gelir yaşamaya değecek zaman biter,
Hayatından çıkar insanlar birer birer...
Beklersin ölümü tüm çaresizliğinle,
Bırakmaz, pençeler seni dertler.
Zamansızca geliverir ölüm dediğimiz,
Toprak altında bir kefen, bir de kendimiz.
Var mı gidecek olan o Dünya'ya?
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta