Ölüm Şiiri - Şair Yazar Ali Saye

Yaşam herkesi mükâfatlandırmasa da
Ölüm tarafsızdır…
Bir gün gelir, en kibirli omuzlara bile
Sessizce elini koyar.

Kimi saraylarda büyür,
Kimi yokluğun soğuk avlusunda…
Kimi çocukken öğrenir gülmeyi,
Kimi ömrü boyunca
Bir tek huzurun adını duyar da
Yüzünü hiç göremez.

Hayat böyledir işte…
Bazısına baharı erken yollar,
Bazısına dört mevsim sonbahar bırakır.
Kimine sevdayı cömertçe dağıtır,
Kimine bir “nasılsın” bile
Ömür boyu eksik kalır.

Bir liman şehrinde beklemek gibidir bazen yaşamak…
Gemiler gelir gider,
Herkes birine kavuşur da
Sen sadece dalgaların sesini dinlersin.
Gece çöker üstüne,
Sokak lambaları kadar yalnız kalırsın.
Ve anlarsın;
İnsan en çok da
Kalabalıkların ortasında kaybolurmuş.

Çünkü bazı yaralar görünmez…
Bir şiirin arasına gizlenir,
Bir şarkının kırık notasına saklanır,
Bir “iyiyim” cümlesinin içine gömülür.
Kimse fark etmez.
İnsan bazen en büyük çığlığı
Sessizliğinde atarmış meğer.

Ne garip değil mi?
Bir zamanlar “ölürüm sensiz” diyenler,
Günün birinde yabancı olur.
Aynı göğe bakarsınız belki
Ama dualarınız bile
Birbirine uğramaz artık.

Oysa sevgi…
Bir insanın omzunda huzur bulmaktı.
Bir çift gözde eve dönmekti.
Bir ses duyunca
Dünyanın bütün gürültüsünü unutmaktı.

Ama kader…
Kader bazen
Tam sarıldığın yerden kırar insanı.
Tam “artık tamamım” dediğinde
Eksiltir içini.
Ve en çok sevene öğretir
Sabretmeyi.

Ben geceyi öğrendim mesela…
Uykusuz sokakları,
Yağmurlu kaldırımları,
Bir sigara dumanına sığdırılan özlemleri…
Bir pencerenin önünde
Saatlerce aynı yıldızı izlemeyi öğrendim.
Belki o da bakıyordur diye…

Sonra anladım;
Bazı insanlar
Bir ömür kalmak için değil,
Bir ömür unutulmamak için girermiş hayatımıza.

Şimdi ne zaman rüzgâr esse
Biraz seni getiriyor bana.
Biraz yarım kalmışlığı…
Biraz da geç kalınmış sevgileri.

Ve insan büyüdükçe şunu anlıyor:
Kimse gerçekten kimsenin olmuyor.
Herkes biraz misafir bu hayatta.
Kimi erken gidiyor,
Kimi geç…
Ama sonunda
Herkes aynı sessizliğe karışıyor.

Çünkü yaşam herkesi mükâfatlandırmasa da
Ölüm tarafsızdır…
Zengine de fakire de
Aynı karanlığı örter.
Kırılmış kalpleri de alır yanına,
Yarım kalmış aşkları da…

Belki bu yüzden
İnsan kırmamayı öğrenmeli.
Çünkü dünya dediğin şey
Bir gün terk edip gideceğimiz
Geçici bir duraktan ibaret.

Geriye ne mal kalıyor,
Ne de gösterişli sözler…
Sadece bir kalpte bıraktığın iz
Yaşıyor senden sonra.

Bir dua gibi…
Bir şiir gibi…
Gece yarısı ansızın hatırlanan
Eski bir şarkı gibi…