Çiçek açar, meyve verir baharda
Sararıp, dökülürler hep hazanda
Doğan her şey mutluluğa boğar da
Her şeyi yok eder, üzerdi ölüm.
Hayat, bir kez başlar çok kez biterdi
Umut yoksa mecnun gibi gezerdi
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Her şey sonlu her şey sonsuz aslında…
Bir ağaçken sonra masa ya da kağıt oluyor sonra belki birisi için yakacak… bi şekliyle ölürken başka şekilde doğuyor. O yüzden tam olarak yok olmuyor.
Ölüm, insan oğlunun sırrını çözemediği ve çözdüğünü iddia edip kendini avuttunuz olgudur… Ölüyorsak, yaşamışız demek…Ölümsüzler zaten yaşamıyor…Sevgin ölmüsüz olsun, e mi?
ÖLÜME DAİR BİR DÖRTLÜK
Yarım yıl ölüyüm, yarım yıl diri,
Ölüyken diriyim; diriyken ölü.
Sonsuz bir hayatın bitmez iksiri,
Dudaklarındaymış, gizli formülü"
Her şey sonlu her şey sonsuz aslında…
Bir ağaçken sonra masa ya da kağıt oluyor sonra belki birisi için yakacak… bi şekliyle ölürken başka şekilde doğuyor. O yüzden tam olarak yok olmuyor.
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta