Ölüm Şiiri - Burhan Sevimligil

Göz mesut, ruh memnun...
Herkes hakkına dünden razı.
Bir vaazı var sessiz ruhunun.
En büyük fırsat, ömrün en azı.

Sarhoşlar, berduşlar, evliyaların,
Acemisi değil bu arşın kimse!
Şeyhlerin, sultanların, padişahların,
Değil gelmekteki hüneri hiçkimse.

Görebildiğin en temiz silgi.
Biter yarıda da kalsa bölüm!
Birkaç gün göstermelik ilgi.
Tek gerçek, şüphesiz ölüm.

Dillerde uğultu, ölenle ölünmez.
Sadece, sıra bende mi kaygı!
Unutulur, yarımlar bölünmez.
Gereksiz görülür iki güne saygı!

Sana bir büyük nasihat lazımsa
Bin temiz musibet, al cebine koy.
Ne yaptınsa, az görüp azımsa.
Üç günlük açlıkları bırakıp, doy.

Kimi gelişiyle, kimi gidişiyle;
Bir mutluluk, heyacan katar...
Memnun ediyorsa her işiyle,
Doğruları, bir bir yabana atar!

Arındırmak için, dünyalık kirleri,
Teneşirden öncesi, yeter değil.
Ölüm dilleri değil, sarsa gönülleri!
Geldiğin gibisi mümkün değil.

Gelmemdeki neydi basit hikmet.
Kötülükleri görüp kahır mı olmak.
Bir dahi muhtaç değil iken dikmek.
Kaçınılmaz bir son değil mi solmak!

Ölüm gözlü geceler hep ürpertiyor.
Sahte dost yüzlü günler, güldürürken...
Çaresiz ömürler, bazen tüketiyor.
Beklemekle gelmez, müsait ölünürken...

Herkes yaşamaya geldi dünyaya.
Nefsim, bendensin kandırma beni.
Kimi yatırdın, kimi koydun yaya.
Bu yalanlarla eğleme beni...