Ölü Toprağı Şiiri - Kasım Kobakçı

Eskilerden bir yayın karışmış dalgalara,
Tiz sesli hançereden süzülmüş uykulara,
Şimdi unutulmuş savrulmuş bak kıyılara.
Gönlümü ruşen kılan o sesler hangi yerde,
Ruhumu inşa eden o dizeler kederde.
*
Nerede saklanmışlar şiirlerdeki elem,
Nerede o endaze o naz niyaz o âlem,
Yaz yaz bitmez yayında muktedir değil kalem.
O mutedil iklimler nerde eski geceler,
Nerde aşk mehtap küsmüş susmuş canlı heceler.
*
Görünmüyor dolunay solmuş o hayalimiz,
Alıngan bir geçmişin ahında mı halimiz?
Nerde o eski şehir o eşsiz sevgilimiz?
Kulaç kulaç dalardık denize coşkun hazla,
Şen kahkahalar atıp oynaşırdık avazla.
*
Mavinin dalgasında oynardık pek gizemli,
Nerde o parklar şimdi tüm bahçeler sitemli,
Sokaklar perperişan kaldırımlar elemli.
Şimdi gülen gözler yok dargınlık hüzün sermiş,
İncinmiş çöl olmuş kalp kuraklık baş göstermiş.
*
Kesif sisle kaplanmış bir pusun altındayız,
Gündüzler ardı sıra gecenin bağrındayız,
Eskilerden bir müzik çalarken yayındayız.
Kanat kırık öfkeli savurup son yaprağı,
Öleceksek ölelim atıp ölü toprağı.