Beddua Şiiri - Deniz Gece Mavisi

Artık bazı şeylerin düzeleceğine dair umutlarımı kaybediyorum.
Bu gece açık bırakıyorum yüreğimin kapılarını
Ve azat ediyorum içimdeki tüm senleri.
Kanatlarında sevgi,
Tüylerinde aşk
Ve gözlerinde hasret olan binlerce güvercin aynı anda kanat çırpıyor özgürlüğe.
Oysa bir zamanlar özgürlük diye bildiğim senin kollarındı.

Artık geleceksin diye beklemiyorum.
Falcılara paralar dökmüyorum.
Çalan her telefonda irkilip kapıya koşmuyorum.
Yavaş yavaş seni içimde bitiriyorum.
Hep sorardım ya, insan bir yarayla bir ömür yaşar mı?
Yaşarmış ama şimdi yaram bile kabuk bağlıyor.

Artık pusulam hasreti,
Parmaklarım seni göstermiyor.
Çıkmaz sokak değil yüreğin bana;
Yaşandı ve bitti bu masal.
Belki de hala mutlu sonu bekleyen bir hikayeydi, yine de bitti.

Şimdi dilimin döndüğü, kalbimin yettiği kadar hazmetmeye çalışıyorum yokluğunu.
Bazen eşyalar geliyor dile, daha konuşmadan "sus" diyorum, susturuyorum bir bir.
Geçen sabah Ahmet Amca tam seni soracak oldu.
Sonra tansiyon hastası olduğu aklıma geldi; sordum, "Tansiyonun nasıl, Ahmet Amca?" Unuttu, birden konuyu başka bir konuya geçti.
Erteliyorum seninle dolu her bir düşünceyi.
Neden hala hayallerimi süslüyorsun, onu da bilmiyorum.
Yüreğimi süslemek varken, neden geçmişimde kara bir leke gibi kaldın, hala anlamıyorum.

Her yer anılarla dolu.
Kazağımda hâlâ teninin kokusu.
Traş köpüğünün lekesi halıya kaynamış resmen.
Terliklerin bize nispet yaparcasına hala yan yana.
Duvarlarla konuşuyorum; cevap veremediğim sorular beynimde.

Kulağımda hep aynı melodi.
Ben bir tek kadın sevdim, o da sensin; peki neden gittin diyememek çok zor.
Giderken söylemiştim sana, sıkı giyin; yokluğum soğuk olur.

Şimdi diyorum ki, evin olsun, yuvan olmasın.
Beşiğin olsun, çocuğun olmasın.
Kefenin olsun, duan olmasın.
Adımı son bir kere anmadan ölme.
24.06.2026 15:30