Olmak Vardı Şiiri - Alperen Yılmaz

Devir o meşhum devir: Kurduğunu parçalar.
Pejmürde gündönümü, ruhlara ıslık çalar.
Öznesi kayıplarda eylemler revaçtalar:
Bu aralar, yolunun öncüsü olmak vardı.

Eğreti hakedişler geçirip iğnelere,
Yamalı yaşantılar eklenmiş sinelere.
Okyanuslar dargınmış batık hazinelere;
Derinliklerin saklı incisi olmak vardı.

Kanıp romantiklerin sofistike sesine,
Sağduyuyu hapsettik alkış mengenesine.
Nasıl bulaştı ruhum madde cenderesine?
Mürekkep meşrebinin hancısı olmak vardı.

Menfi yapıbozuma uğratılıyor yazın.
Siyaha temayülü tehlikede beyazın.
Sakil ömre tanınan bu haris imtiyazın
Nüvesinin yumrusu, sancısı olmak vardı.

Modası bu vasatın, besler sanma yarını.
Kaçırmakta sıklıkla kurgunun ayarını.
Ukalaca öğütler çarpık doğrularını.
Bu tekerin çomağı, kancası olmak vardı.

Gün gün sahne alıyor pişmanlığın bet yüzü.
Sanki; yanağımıza inen tokat, gündüzü...
Gecesiyle sırtlıyor asırlık yükümüzü.
Yarınların ümitvar goncası olmak vardı.

Değer mi kutlamaya bayat ruh, bahtı yense?
Tabelalar kertmekte paslı, meyus, kör pense.
Gözlerde, kanıksanan mahşeri görmektense
Kıyametin bir soluk öncesi olmak vardı.

Alperen YILMAZ (Yalınkalem)