Olmalı
Ama tek olmalı
Tanrı gibi,
Sevmeli
sevince kartal gibi sevmeli
Yalnız birini
Ölene kadar...
Dünya kalabalık,
yollar karmakarışık
ama....
Ruhun pusulası hep aynı yönü bulmalı.
Dağılmadan, eksilmeden, sapmadan
her an; Varlık dediğin, Tanrı gibi tek olmalı.
Tıpkı göğü tek başına kucaklayan o kudret gibi,
Sessiz, mağrur ve her şeyden azade...
Gönül kapısı açıldı mı bir kez ardına kadar,
Sadakat, çelikten bir zırh gibi kuşanılmalı kimsede.....
Sevmeli;
ama öyle her rüzgâra eğilerek değil,
Gökleri pençesinde titreten bir kartal gibi sevmeli. Zirvelerden aşağı bakarken bile yeryüzüne,
Gözlerini tek bir bakışa mahkûm etmeli.....
Fırtınalar kopsa, yer sarsılsa,
gök yarılsa ne çıkar?
Sadakatle örülmüş bir kale gibi durmalı o yürek.
Yalnız birini; bin orduya bedel bir yeminle,
Kaderin alnına mühür diye vurmalı bilerek.
Ne bir eksik, ne bir fazla;
sadece o kutsal kişi,
Toprağın altına dek sürecek bir saltanat gibi...
Bu sevda ki; nefesin bittiği o son ana kadar,
Ölene dek tek bir tahtta hükmetmeli.....
Kayıt Tarihi : 13.8.2022 19:19:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
