Ölemiyorum Şiiri - Meryem Keskin

Bu hasret çürüttü yanan bağrımı
Yıllar var kendimi bulamıyorum
Doktorlar bilmedi yürek ağrımı
Ne kadar yaşarım bilemiyorum.

Zaman denen kavram, eritti beni,
Dikenler içinde, yürüttü beni.
Velhasıl sonunda, kuruttu beni,
Kurumuş güllerim, sulamıyorum.

Acı keder benim yoldaşım oldu,
Bir sevdaya düştüm, gençliğim soldu.
Tıkandı boğazım gözlerim doldu,
Ellerim varmıyor, silemiyorum.

Uykuya dalmadım yâr sinesinde,
Duydum ki yad eller, var hanesinde.
Bin bir yalan gizli bahanesinde,
Ben onun telinden çalamıyorum.

Bu aşk oyununda, tövbekar oldum,
Bir sevdaya düştüm belamı buldum.
Oysa ki dünyada, bende bir kuldum,
Ağlıyor gözlerim gülemiyorum.

Yâr terkedip gitti Sinem den vurup,
Ardından ağladım yaramı sarıp.
Çok dualar ettim divana durup,
Feleğin çarkını delemiyorum.

Kahvenin yanında sigara yaktım,
Derin bir of çekip maziye baktım.
Sessizce ilmeği boynuma taktım,
Teslimiyet zormuş ölemiyorum.

...... Meryem Keskin.....
........11.06.2026........