Bir banka soygununda beş kişi
Biri kadın
Biri çocuk
Üçü kocaman adam
Üçü de ağlamasını bilmeyen
Ellerinde silah
Bütün yağmurları yağarsa gökyüzünün
Üstüme
Islanırım
Sonra soğuk olur
Üşürüm
Bir sığınak ararım ısınacak
Küskünlüğüm en keskin
Acılarımın en doğru sebebi
Kimse senin gibi bekleyemiyor
Sen beklerken kızmıyorsun
Ve sen beklerken biliyorsun
Boşuna beklemiyorsun
Zamanı öldürüyorum Abidin
Nasıl katiller katlederse düşmanlarını
İşte öyle sinsice
Aldım elime çekicimi takımlarımı
Tarladaysam orağımı
Denize gireceksem mayomu
Şarkı söyledik
Dilimiz dolaştı
Sohbet oldu
Kitaplar okuduk
Anlayamadık okuduğumuzu
Böyleyken
Hem eğleniyorlardı gönüllerince
Hem de yürüyorlardı aldırmadan
Üstüne basa basa güneşin
Ay vaktinde yıldızlardan kaçarken
Geceye saklanıyorlardı istemeden
Yani karanlıktan kaçarken
Bu kadar mı çok üşüdün
Kendini ateşler de yaktın
Ve bu kadar mı susadın
Denizlerde doyurmadı susuzluğunu
Ey benim en sevdiğim insan
Kendimden de çok
Kimileri zengin olmak ister
Mutluluk için
Ben mutlu olmak istiyorum
Parasız
Yarınsız
Güvencesiz
Onun imside mevlüdeydi
Ama o bir memur değildi
İşçide değildi
Sınıfı sadece
Sınıfsızdı
Evinin hizmetçisiydi
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!