cennetin kapısı
her zaman doğru yöne açılır
yanlış yöne zorlarsan kapanır
Yorgun bir eşeğe
En zinde halinle bindiğinde
Aldığın hazzı
İnsanlığına bağlıyorum
Bende bu dağlarda bir sürüngendim
Ne kazandırdım sürünürken yaşama
Ne kazandırdım istanbula
Ne kazandırdım kentlere
Bende bu yaşamda sülüktüm
Hep kanını emdim devletin
Her mevsim ilkbahar değil sonuçta
Her şeye rağmen
Seni seviyorum diyor tanrı bana
Ve sonbaharı yaşatıyor
Göz kırpıyor sararan yaprakların ıslaklığında
Seninde yaşamak hakkın diyor
Biri geçti sokağımızdan
Sen sandım
Başkasını da sen sandım
Sen değildin
Sen hiç geçmedin
Hayalimde hep sen geçerdin
Nedenmi bu kadar mutsuzum
Çok soru soruyorum
Çok düşünüyorum
Çok yanıtsız kalıyorum
Dahası kendimden başkalarınıda seviyorum
Karıncaları çiğniyorum
Öldürdükçe öldürüyorum
Onlar yeniden diriliyor
Ayağımın altında
bir yol boyu karınca ezikliği
Biri ayağımı kaldırmaya uğraşıyor
Suçlu bir tanrı
Suçlu bir gökyüzü vardı karşımda
Arsızca gülümsüyordu güneş
Oysa bir gün önce
Daha dün
En sevdiğim insan donarken nerdeydi
Sen benim koynumda yılansın
Besleyeceğim
Bir gün akıtırsın zehrini
Ama hatırı var sevdamın
Sevgimin
Aşkımın
Tanrının oteli iğrençti
Gaddardı
Acımasızdı
Zalimdi
Öfkeliydi
Kin doluydu




Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!