Öksüz Kaldı Şefkatim Şiiri - Efsun Bkr

Bir gecede kocaman bir yetim kaldı çocukluğum,
Sokaklar sessiz, odalar dilsiz, zaman dondu anne.
Bir dağ yıkıldı içimde, gürültüsü dünyayı tuttu,
Ama gözlerimden tek damla yaş süzülmedi henüz.
Işıklar söndü, dünya rengini unuttu

Nereye baksam senin ellerinin izi,
Nereye dokunsam senin o eksilmeyen kokun...
Kim saracak şimdi içimdeki çocuksu sızıyı?
Hangi kucak ısıtır senin yerini, hangi dokunuş?

Sen gittin ya anne;
Cebimdeki şefkat, yüreğimdeki merhamet döküldü yere.
Beni insan kılan ne varsa seninle gitti meğer,
Acımı kime açayım, canım öyle yanıyor ki...
Bu suskun evde, bu dilsiz duvarlar arasında
Yalnızlığım üstüme örtülüyor her gece.

Boğazımda kırık cam parçaları gibi duruyor hüzün,
Yutkunsam batıyor, sussam içimi yakıyor.
Ağlayamıyorum anne...
Çünkü senin yokluğun, yaş olup akamayacak kadar ağır.

Dualarımdasın, her nefesimde, her sızımda...
Mekânın cennet, ruhun şad olsun canım annem.