Gözlerimle sayıyorum uzakları
Ama hiçbir kuş dönmüyor
Ben de gitsem dönmezdim belki
Bilirsin;
Özgürlük, uzak bir şehir
İnsan gidince dönmek istemeyebilir...
Yorgun yüzünde
Eski bir isyan var,
Gözlerin uzak,
Sanki hiç dönmeyecek bir trenin ardından bakar gibi…
Bir şehir kadar yalnızsın şimdi,
Yaşamın kıyısına vurmuş gözlerim var benim,
arkalarında dizeler,
önlerinde suskun bir senfoni.
Yalnızlığın dingili dönüyor içimde
ve her dönüşünde
bir şey eksiliyor zamandan.
Bugün rüzgâr hiç esmiyor,
Martılar fazla suskun...
Sokağın köşesinde tanıdık bir gölge,
Belki ben,
Belki benden kalan...
Bir gün olup da çok uzaklara gideceğim,
nerede ineceğim bilmeden bir trene bineceğim mesela.
Sonra soracaklar: Hangi durakta ineceksin? diye...
Sonbahar olsun diyeceğim adı — kışı sevmem ben.
Yıldızlar yazın daha çok görünür,
Zamansız gidişler
ardına bile bakmıyor,
ardına bakmadan düşüyor birer birer
çeşmi siyah düşlerim...
Bir şey yok maalesef,
dediğin gibi.
Oda loş,
saatin sesi bile tereddütlü.
Duvara yaslanmış bir akşam var,
üstü başı düşünceden dağılmış.
Bakma;
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!