Okan Kobatan Şiirleri - Şair Okan Kobatan

Aşk bir sığınak olmadı,
umut bir plan.
Sadece
daha az can yaksın diye;
biriktirdiği acıyla bir tutam sevgi almak isteyip,
sonra yok olmak mı vardı düşümüzde?

sonu bilinmez cümleler kurdum
yanlız kifayetsiz kayboluşlarda bir hat

yerini bulamayan adımlar
fazla gelen sessizlik
olması gerekenden az

Günlerce üzerine düşündüğümüz şu evrende
anları kaybediyor ve
ortalama bir gezegende uyanıyoruz her gün.

Sanki büyük bir şey olacakmış gibi
giyinip çıkıyoruz dışarı.

Yıl… bin dokuz yüz kırk bir değil belki.
Ama özlemin cephesi hâlâ,
kalbimde kurulu.

Bir posta kutusuna sığmayan mektuplar var içimde.
Ve her cümlede,

Susuşlarımda kaybettim yolumu
Döşüm dikiş tutmaz
Saplasam hançeri yol bulmaz kendine
Düşen gözyaşın hatir usturaları kanattı yaralarımı
Sabaha çıkarır mı bu saat beni bilmem
Ama ölüme merhaba diyecek kadar örse çekiç gidiyor

Sen mi öğrettin bana
Her kalabalığın bir yalnızlık barındırdığını?
Yoksa ben mi çok şey sığdırdım
Bir çift gözün suskunluğuna?

Ah İstanbul...

Gecenin tam ortasında bir ses düşüyor içime.
Kime ait bilmiyorum, ama;
Sanki dalgalar vurur ya kalbinin kıyısına,
Her geri çekilişte biraz daha eksilirsin gibi hani...

İşte öyle bir ses gidip geliyor içimde..

Bir bardak su gibi bekledim seni
Balkonda, limonlu kolonyanın tam karşısında
Gözlerinin dibinde
-belki de unutulmuş bir başkasının yerinde-

Gelmedin...

Sakladım hüznümü vurulmuş geceye,
Yüreğimden göçen kırlangıçlar gibi.
Susuyorum yollara, unuttum hasreti,
Otogara bıraktım solan mendilleri.

Giderler şimdi, şehrinin üstüne konarlar,

Bir akşamın son cümlesinde unuttum adımı,
rüzgâr dolandı içime,
kimse fark etmedi...
Yıldızlar susacaktı neredeyse üstümüzden
bir ormanın unutulmuş kalbinde,
denize en çok benzeyen sensizlikte.