Oğul Koşmaları Şiiri - Serhat Aygün Tüfekçi

(1)
Yeter artık yıldızlar, gökyüzünde durmayın,
Hanginiz çaldı onun hayattan ülküsünü?
Ey saatler duvarda, zamanları kurmayın,
Madem şu toprak sarmış, inci gibi süsünü.

Doğdu bir pazar günü, ellerimde nur topu,
Nasıl da can atardın, benle gülüşmek için.
Bilirim yaşlıların, göçermiş soyu sopu,
Sen mi kaldın dünyada, ölüme düşmek için?

Koparılmak ne acı, bir vedasız dünyadan,
Sen varsın ümidiyle, düşlere dalıyorum.
Bu akşam sinesine, sığındığım rüyadan,
Kundağın olsun diye, dualar salıyorum.

(2)

Ben nasıl unuturum, mukaddes gündü Cuma,
Verdiler ağuşuma, kundaktaki oğlumu.
Bu uhrevi emanet, sevgilim sen unutma,
Hatırlat bir gün ona, babası olduğumu.

Koşacak sevinç dolu, mektebin yollarında,
Bırak karne notunu, evladımı sevindir.
Buluşuruz mehtabın, ferah akşamlarında,
Sor annene şu ketum, somurtkan resim kimdir?

Bazen efkarım gelir, ürperirim bu evde,
Korkarım kör odalar, ayırır ikimizi.
Ebediyen gülmeyim, yeter ki sen sevin de,
Es rüzgar ılık ılık, üşümesin benizi.

Yıllar boyunca sükun, bir mezar gibi evin,
Odalarında diri, nefeslerin solusun.
Sakın ağlama yavrum, pürneşe ve de sevin,
Duvarda resmi olan, bir babanın oğlusun.

Kabrimin üzerinde, ak güneşler ıslanır,
Şimdi kör mezarımdan, sana ninni söylerim.
Ey melekler! Başım dik, Fatiha'ya yaslanır,
Cennetlerden bir bahçe, bu mezar benim derim.

(3)

Bakışların derindir, başın hayli yücede,
Nefsin önüne geçmiş, galebe çalmış akla.
İlişme namahreme, yalnız yalnız gecede,
Var git prensesleri, rüyalarında sakla.

Şehvet denen duygu ki, yüksek dağlara çıkar,
Beş dakikalık bir zevk, gün gelir candan bıkar.
Kırk dereden su gelse, ancak bu kiri yıkar,
Ey oğul bedeninden, önce nefsini pakla.

Sakın boş vaat sanma, kulağına küpedir,
Gayri şaşırıp bakma, baba dediğin nedir?
Bak şu çatıda duran, tozlu resmimi getir,
Sözlerimi aklında, onu duvarda sakla.

Serhat Aygün Tüfekçi

Not:Üç koşma birbirinin aynısı değildir.

"Hiç evlenmemiş bir adam kadar yazabildim"