Öğrenmek İstedim Şiiri - Esra Nizam

Ben sana hiç âşık olmak istemedim.
Seni öğrenmek istedim.
Çocukken sahip olamadığın hangi oyuncağın yokluğuna ağladın,
hangi hayaline kavuşamadın ki büyümeyi unutmak sandın?
Büyüyünce geçer demeyi ilk kimden duydun?
Geçmediğini ne zaman öğrendin?
Canın yandığında annenin koynuna mı saklanırdın,
yoksa kuytulara kaçar,
sessizce ağlar mıydın?

...

Ben seni hiç sevmek istemedim.
Kaç yaşında büyüdüğünü öğrenmek istedim.
Takvimlerden bağımsız,
bir gece ansızın,
hangi acı büyüttü seni?
Bana anlattığın hikâyeler kadar,
anlatmaya kıyamadıklarını da duymak istedim.
Adını koyamadığın korkularını,
kendine bile itiraf edemediğin arzularını,
kimsenin bilmediği o küçük yenilgilerini öğrenmek istedim.

...

Ben seni öylesine yaşamak istemedim.
Uykun kaçtığında ne düşündüğünü,
bir şarkının hangi cümlesinde sustuğunu bilmek istedim.
Hangi kelimeyi duyunca naftalin kokulu anılarının canlandığını,
hangi kokuya burnunun sızladığını öğrenmek istedim.
Yıllar önce hangi kalbe küstün de
o buz gibi yalnızlığı giydin üzerine,
anlamak istedim.

...

Ben seni hiç değiştirmek istemedim.
Kendin olmaktan korkmadığın bir yerde yanında durmak istedim.
Yalnızca bugün olduğun adamı değil,
yetişkinliğinin ardına gizlediğin çocuk kalbine dokunmak istedim.
Küçükken düşlediğin o kırmızı arabayı
bu koca adamın ellerine bırakmak istedim.
Dünyaya henüz bu kadar temkinli bakmayan,
insanların gidişine alışmamış,
ihanetle tanışmamış hâlini görmek istedim.
Sevgiyle iyileşebildiğin günleri
sana geri vermek istedim.

...

Ben sana hiç âşık olmak istemedim.
Seni kimsenin tanımadığı kadar öğrenmek istedim.
Geçmişten bu yana bütün hâllerini.
Yanlış kararlar veren seni anlamak,
karanlık odalarda ağlayan seni görmek,
kendine bile tahammül edemeyen seni sevmek,
sana kendini affedebilmeyi öğretmek istedim.
Üzüldüğünde gidebileceğin,
hiçbir hâlinde yadırganmayacağın
bir kapın olduğunu bilmeni istedim.

...

Bir gün tüm bunları anlamış olursan,
en sevimsiz hâlinle çık karşıma.
Saçların dağınık,
sesin yorgun,
Pişmanlıklar kalbini yormuş olsun.
Bana anlatacak güzel bir hikâyen de bulunmasın.
Sadece doğruyu söyle.
Canın yanıyorsa yanıyor de.
Özlediysen özledim,
korktuysan korktum de.
En büyük hatalarını,
en perişan hâlini bırak kollarıma.
Kendinden bile utandığın hâlinle gel.

...

O gün hâlâ yanında oturabildiğimi gördüğünde,
anlat bana.
Kendini bile sevemeyen bir adamı
nasıl böyle sevebildiğimi anlamaya çalışma.
Başaramazsın.
Benim kalbim,
senin aklının almayacağı kadar büyük atıyordu sana.
Bütün hâllerini tanıyıp
hiçbirini inkâr etmeden seni seven kadını,
nasıl sevemedin?
Bir anlat bana.

01.54 , 17 Ekim 2026