Öğrendim... Şiiri - Hasan Belek 2

ÖĞRENDİM...

Hamdım, hayat denen, ulu dergâhta,
Piştim, sabır denen, kutlu tezgâhta,
Baktım bin bir heves, varken bu ahta,
Ben en önce susup, durmak öğrendim.

Toprağın cömertçe, sunduğu anı,
Irmağın denize, koşan isyanı,
Taştaki sükûtu, ulvi manayı,
Bir zerreden kâinat, kurmak öğrendim.

Gecenin zifiri, siyah renginden,
Gönlüme saplanan, acı çengelden,
Dost sandığım sahte, yalan engelden,
Düşünce ayağa, kalkmak öğrendim.

Bir çocuğun safça, gülen yüzünden,
Bir ozanın yanık, çalan sazından,
Bahar sabahının, taze nazından,
Güzelliğe şükür, kılmak öğrendim.

Kalabalık içre, yalnız kalmayı,
Sessizliğin sesin, duyup almayı,
Gönül Kâbe’sine, varıp dalmayı,
Ben kendime yoldaş, olmak öğrendim.

Dediler ki "Bu yol, çetin ve uzun,"
Heybemde birikti, hem tuzum, buzum,
Anladım sonunda, mânâsın sözün;
Herbir şeyde an'ı, sevmek öğrendim...

Hasan Belek
03 08 25
Akçay