Ödünç Renkler Şiiri - Ali Dost Gürgöz

Işığın düştüğü yere göre
değişir bazı yüzlerin rengi.
Dün gölge dediklerine
bugün güneş diye sarılırlar.

Rüzgârın nereden estiğini
herkesten önce bilirler,
ne bir köke ihtiyaçları vardır
ne de uzun bir hafızaya.
Yeter ki gölge serin,
dal meyveli olsun.

Bazı eller vardır,
uzandığı yere kendinden bir şey bırakmaz.
Toprağı sürmez,
tohumu bilmez,
yağmuru beklemez.
Ama mevsim döndüğünde
meyvenin en olgununu tanır.

İyilik böyle ellerde
hatıra olarak bile yaşamaz.
Dün verilen, bugün unutulur,
bir eksik kaldığında
bütün geçmiş yeniden yazılır.

Menfaatin hafızası kısadır,
ama gözü keskindir.
Nerede bir kapı aralansa görür,
nerede bir sofra kurulsa
kendine ayrılmış bir yer bulur.

Yüzler değişir sonra,
sözler başka renklere bürünür.
Dün söylenenler
eski bir elbise gibi çıkarılır,
bugüne yakışan neyse
o geçirilir üstüne.

Zaman karışmaz bunlara.
Ne maskeyi indirir
ne aynayı zorla tutar bir yüze.
Bekler yalnızca.

Çünkü ödünç alınan her renk
bir gün solar.

Ve geriye,
insanın üzerinde taşıdığı renk değil,
kendi rengi kalır.